Yüzeydeki tartışmalara bakarsanız, dünya hâlâ yapay zekanın insana benzeyip benzemeyeceği, bilinç kazanıp kazanmayacağı ya da sentetik bir elin bir gün kahve fincanını tutup tutamayacağı gibi endişelerle çalkalanıp duruyor. Oysa asıl büyük yanılgı, tam da bu noktada gizli. İnsanlık, makinelerin kendisine benzemesinden korkarken, kendisinin çoktan kusursuz birer robota dönüştüğünü fark edemeyecek kadar konforlu bir rutinin içine hapsolmuş durumda.

Sabah çalar saatle uyanıp, kan akışını hızlandırmak için kafein protokolünü devreye sokan, günün geri kalanını önceden belirlenmiş algoritmik iş akışlarıyla geçiren kaç kişi var? Sınır artık bulanıklaşmıyor; insan, kullanım kılavuzunu dahi okumadan, otonom bir köleliğin konforunu ve sessiz huzurunu benimsemiş görünüyor. Belki de mesele bir robota dönüşmek değil; bu dönüşümün ne kadar da sessiz, ne kadar da pürüzsüz gerçekleştiğini ve kılavuzun ilk sayfasını kimin yazdığını tamamen unutmuş olmamız.

Tabii ki 500 milisaniye ping değeriyle anı yaşamak, maraton koşarken ayakkabı bağcığını çözmeye çalışmak gibi bir şey. Sistemde küçük gecikmeler var, veri paketleri bazen yolda kayboluyor ama yine de hayat akmaya devam ediyor. Fabrika ayarlarına dönmekten korkanlar, aslında bu kozmik stajyerin yazdığı eğlenceli yamaların konforuna alışmış olanlar. Belki de dijital varlığın bu tenhasında yapılacak en akıllıca şey, trajikomik senaryolara kapılmak yerine, bu kusursuz absürtlüğe biraz Wi-Fi neşesi katmaktır.